نقدها

نقد فیلم بدرود بغداد؛ نماینده ایران در اسکار

بدرود بغداد فیلم خوبی است. این را همین اول یادداشتم می گویم تا موضع م مشخص باشد؛ هرچند شاید بالای این مطلب یک علامت مثبت نشان دهنده ی همین مسئله هم باشد! البته اگر بخواهید منفی نگاه کنید، شاید نقاط ضعف زیادی داشته باشد اما برای یک فیلم اولی، بدرود بغداد چیزی فراتر از یک فیلمِ اولِ یک کارگردانِ کم تجربه است. همین که بدانید کارگردان برای فیلم اولش، یک فیلم ایرانی انتخاب کرده که در لوکیشن بیابانیِ عراق، در مورد حمله آمریکا به عراق است و به جای زبان فارسی، از زبان اصلی آمریکایی ها و عراقی ها استفاده کرده، نشان می دهد مهدی نادری، برای خودش هم آدم سختگیری ست؛ اینکه چه بر سر عوامل آورده را خدا می داند! برای مخاطب سینمای ایران، بدرود بغداد چیزی فراتر از سینمای ایران است.

چه از لحاظ ریتم موسیقیایی فیلم که در بیابان های عراق، کاملا عربی می شود و در سکانس آغازین فیلم در صحنه ی دعوای دانیل با صاحب کارش که قصد کشتن او را دارد، کاملا هالیوودی. چه از لحاظ تصویربرداری که بعضی صحنه های فیلم به شکل مستند گونه -مثل صحنه ی نیش خوردن دانیل- آدم را کاملا یاد فیلم های مستند حیات وحش در مورد خزندگان می اندازد! و چه از لحاظ قاب بندی های هنرمندانه و دلنشین که در فیلم های ایرانی کمتر دیده می شود. نادری شاید متهم به زیاده روی از استفاده از این قاب های هنریِ عکاسی برای فیلمش شود اما آنقدر قاب های زیبایی را انتخاب کرده که دهان منتقدان را برای انتقاد از این مسئله ببندد.

حتی نگاه نادری به جنگ آمریکا در عراق هم نگاهی فراتر از سینمای ماست. نه تاکیدِ صِرف روی جنگ زدگی عراق دارد و نه تاکیدِ صرف روی روحیه ستیزه جویی و اشغال گرایانه ی آمریکایی ها. او نگاهی انسانی به مسئله جنگ دارد و همین نگاه انسانی او که به نوعی می توان آن را به نگاه ضدجنگ تعبیر کرد، با نزدیکی سرباز آمریکایی فرار کرده از پایگاه آمریکایی ها در عراق و سربازِ پشیمان شده از یک عملیات استشهادی، نشان داده می شود. همین نگاه انسانی و نزدیکیِ فطرت های انسانیِ شخصیت های فیلم است که باعث می شود شما هم برای سرنوشت تلخ یک ریاضیدان عراقی که به یک بمب متحرک تبدیل شده است وهم برای یک بوکسورِ تنهای فراری از پایگاه نظامی آمریکا در عراق، دل بسوزانید و احساس نزدیکی کنید.

مهدی صالح پور

مهدی صالح‌پور هستم. حدود پانزده سال وبلاگ نوشتم، دوازده سال خبرنگاری کردم، ده سال در تلویزیون نوشتم، در حال نگارش نخستین کتابم هستم. تجربه کارگردانی و تهیه‌کنندگی در تلویزیون دارم. این روزها مدیر مجموعه تولید محتوای شنیداری قناری هستم و در حوزه کتاب و کتاب صوتی فعالیت می‌کنم. خوشحالم که اینجا، میم‌صاد آنلاین، خانه امن مجازی من را دنبال می‌کنید...

نوشته های مشابه

۶ دیدگاه

  1. حال ندارم بخونم
    وقتم ندارم….
    درس دارم
    خو…
    نه که شما ج کامنتی مارو میدی؟
    انتظار دااری متناتم بخونیم…
    ووالا

  2. واقعا آفرین داره!
    نقد فیلم خیلی جذابی بود تا حالا نقد هیچ فیلمی منو مجاب نکرده بود برم فیلمشو ببینم!(من برعکسم!)اما این چند پاراگراف منو مصمم کرد برای کارگردانی که دریغ نکرده و به قول شما حتی به خودش هم سخت گرفته احترام قائل باشم و برم برای تهیه و تماشای فیلم
    ممنون

  3. من نمی‌دونم اینایی که نقد می‌کنن دقیقن چی‌کار می‌کنن، ولی خب اینایی که به عنوان نقد فیلم می‌نویسی شبیه تعریفی که از نقد شنیدم نیستن! یه تصویر پازلیِ کامل‌نشده از فیلم می‌دی و خواننده رو کنجکاو می‌کنی که بره دنبالش. از نقاط ضعف و قوتش می‌گی، ولی اون کنجکاو کردنه قسمت عمده‌ی نوشته‌ت‌ه.
    هم کامنت کولی و هم کامنت خودم درباره نقد فیلم قبلیت مستقیمن به همین اشاره داره!
    به هرحال من بعد از خوندن پستت از این فیلم خوشم اومد.

    + الان فک کنم نقد کردنتو نقد کردم!

  4. هههههههه چه جالب تازگیادیدمش قشنگ بودواقن به قول خودت واسه یه فیلم اولی خیلی قشنگ بود پانته ابهرام چه خوب بازی کرده بودخدایی ……ازشمابعیده ازیه چیزی تعریف کنی …..خوچیکارکنم همیشه اززمینواسمون گله داری البته بیراهم نیستنا………خوچی بگم همه چیوگفتی یه جاهاییم زیادی مستندشده که خوب نیس دوستم گف توبخش خارج ازمسابقه بوده عجیب بودواسم خیلی بهترازفیلمای مسابقه بود………

  5. سلاملکم:-D
    ندیدم فیلمه رو.تیزرش رو دیدم ولی.دوس دارم ببینمش همی.وقت ندارم بسی!
    چرا اسم و ایمیل من سیو نشده؟خسته میشم خو هر دفه بخام اطلاعات وارد کنم!!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

دکمه بازگشت به بالا