نقد فلم بوفالو ، آخرین ساخته کاوه سجادی حسینی که این بار سراغ زوج تازه سینمای ایران، یعنی پرویز پرستویی و سهیلا گلستانی رفته است. فیلمی که اشاره دور و ضعیفی نسبت به نامش دارد و وجه تسمیهای جز انتخاب نام «بهرام بوفالو» برای پرویز پرستویی، ندارد!
کارگردان اصرار دارد سرخوشی ابتدایی فیلم برای تاکید روی تضاد قبل و بعد از رسیدن به مرداب است. جایی که مرداب، نقش اول فیلم میشود و همه چیز در مرداب اتفاق میافتد. اما برای رسیدن به این هدف، تلاشی صورت نگرفته است. هومن سیدی در نقش پیمان، خیلی بیهوا تصمیم می گیرد به خاطر بیست هزار تومان مسیر چند ده متری تا ستونهای پل روی مرداب را شنا کند. دفعه اول با تمام شوخیهای شیرینش موفق میشود اما اصرار برای رفتن به زیر آب با یک شرطبندی کودکانه، کمی غیرمنطقی به نظر میرسد. زیرآب رفتنی که منجر به مرگِ دمِدستی پیمان می شود. جایی که سهیلا گلستانی هم تلاش ویژهای برای نجاتش نمیکند و به هر ضرب و زوری که شده، کارگردان را به ایده اصلی فیلم میرساند!
حالا دیگر ریش و قیچی دست کاوه سجادی حسینی است. مرداب فیلم را از تب و تاب میاندازد و رکودی عجیب و غریب بر فیلم حاکم میشود. پرویز پرستویی و سهیلا گلستانی، با همان جنس رفتاریِ فیلمِ امروز که اصلا متناسب با فضای فیلم نیست، تا پایان برای بیرون کشیدن جنازه هومن سیدی با هم تلاش های بیسرانجامی می کنند و در این میان هم کاراکتر اضافهای با بازی پانتهآ پناهیها میآید و میرود و اتفاقی نمیافتد!
منطقِ داستانیِ ضعیفی که سجادی در این فیلم با آن روبرو میشود، نه به عنوان یک اثر تجربی پذیرفتنی است و نه به عنوان یک اثر پست مدرن؛ از بوفالو، جز یک اثر بسیار ضعیف (در تمامی عرصه ها؛ از بازی ها تا صدا و نور و تصویر) نمی توان یاد کرد. نه بازی پرویز پرستویی در نقش فرشتهی نجاتی که قهرمان داستان را دور میزند به خوبی از آب درآمده و نه سهیلا گلستانی متناسب با هومن سیدی، دختر پر شر و شوری است که بعد از یک دزدی هیجانانگیز به شمال کشور آمده تا با او به خارج برود.
با توجه به انتظاری که از یک فیلم ۳۵ میلیمتری با فیلمبرداری علیرضا برازنده که در آرایش غلیظ شاهکار خلق کرده بود، رنگ و نور ویژهای هم در فیلم نمیبینیم و صداگذاری و موسیقی هم اتفاق ویژه ای ندارند. تیتراژ فیلم با توجه به پروپاگاندی که کارگردان داشت، اثری ماندگار و به یادماندنی نشده است. بوفالو آخرین ساخته کاوه سجادی حسینی از میمصاد نمره ۱ از ۱۰ ، یا نیم ستاره از ۵ ستاره میگیرد.
نقطه اوج: شروع خیره کننده داستان می توانست یک درام جذاب و پرمخاطب بسازد… اما حیف!
نقطه ناامیدکننده: عدم اشاره به پیشینه قهرمان داستان در کنار زنگهای متعدد خانوادهای که نگرانش هستند و اشاره غیرمستقیم به دزدی از پدرِ دختر، تناقضاتی است که فیلمنامه بوفالو برای آن هیچ پاسخی ندارد.
نکته قابل توجه: اینکه کاوه سجادی حسینی دغدغه طمع میان مردم داشته باشد و برایش فیلم می سازد اتفاق خوبی است اما اینکه به این روش بخواهد فرهنگ سازی کند اصلا قابل پذیرش نیست. وقتی مخاطبان خاص سینما تحمل ۱۲۰ دقیقه روایت کند و کسل کننده بوفالو را ندارند، قطعاً مخاطب عادی هم این آهستگی داستانی را تحمل نمی کند و نمی تواند فرهنگ سازی مناسبی را هم با خود به همراه داشته باشد.