سال‌های 92 تا 94نوشته‌های وبلاگی

پرونده‌ای برای سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر

بعد از دو هفته سنگین، در این پست، پرونده‌ای مفصل برای سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر آماده کردم که امیدوارم در طول سال آینده که اغلب فیلم‌های حاضر در جشنواره فیلم فجراکران خواهند شد، مورد استفاده قرار بگیرد. هم نقدهای کوتاه خودم بر فیلم های این دوره جشنواره فیلم فجر را آوردم و هم بهترین های این دوره از نظر خودم! در پایان هم اتفاقات بامزه، سکانس های ماندگار و حواشی جالبی که در این روزها در ذهنم مانده بود را لیست کردم. امیدوارم از خواندن این مجموعه مطالب لذت ببرید.

نقد فیلم‌های منتخب جشنواره فیلم فجر

من امسال فیلم‌های «ابد و یک روز»، «اژد‌ها وارد می‌شود»، «بادیگارد»، «بارکد»، «دختر»، «لانتوری»، «ایستاده در غبار»، «خشم و هیاهو»، «زاپاس»، «نیمه شب اتفاق افتاد»، «هفت ماهگی»، «به دنیا آمدن»، «امکان مینا»، «برادرم خسرو»، «متولد ۶۵» و «پل خواب» رو دیدم که قبل از اعلام سیمرغ‌های اختصاصی دوربرگردون، یادداشت کوتاهی برای هر کدام نوشتم.

ابد و یک روز: تلخ‌ترین فیلم جشنواره بود اما فارغ از تلخی، واقعی بودن شخصیت‌ها و فضای فیلم و نگاه درست نویسنده و کارگردان به معضلات، در کنار بازی خوب مجموعه بازیگران، «ابد و یک روز» را در رده بهترین فیلم‌های سال قرار می‌دهد. / ۱۰ از ۱۰
اژد‌ها وارد می‌شود: انتظار فیلم ترسناک و یا حداقل معمایی جذاب تری از مانی حقیقی می‌رفت اما با فیلمی کاملاً نمادگرایانه و مستند-سینمایی روبرو خواهید شد که یا دوستش خواهید داشت و یا متنفر خواهید شد. موسیقی بر کارگردانی غلبه داشت. / ۴ از ۱۰
بادیگارد: هالیوودی‌ترین فیلم سال که هم خوش ساخت بوده و هم عرق ملی را هدف قرار داده و در تحریک احساسات ناسیونالیستی موفق است. کارگردانی فیلم فرا‌تر از انتظار و بازی پرویز پرستویی بی‌نظیر است. با حذف چند سکانس کوتاه، عالی می‌شود. / ۹ از ۱۰
بارکد: تنها فیلمی که سینمای واقعی بود و در کنار سرگرمی و فرح بخش بودن، پیام‌های مدنظر خالقش را هم به درستی به مخاطب منتفل می‌کند. اینکه فیلسماز راه فیلم‌های قبلی خود را با کیفیت ادامه می‌دهد، تحسین برانگیز است. / ۸ از ۱۰
دختر: روایتی بسیار کند و نه چندان جذاب از پدر و دختری که شخصیت پردازیشان کامل نشده است. بر خلاف فیلم «امروز» این بار کارگردان در نقد سکوت فیلم ساخته و در این امر تا حد زیادی موفق بوده اما هنوز تا ایده آل فاصله دارد. / ۵ از ۱۰
لانتوری: در تب مستند-نمایشی بودن، لانتوری هم نه مستند است و نه سینمایی! تکلیفش با مخاطب روشن نمی‌شود و فیلمساز می‌خواهد در دو ساعت، تمام مشکلات جامعه را به نمایش گذاشته و برایشان به دنبال راه حل بگردد. نیم ساعت پایانی عالی بود. / ۷ از ۱۰
ایستاده در غبار: فیلمی که نه سینمایی بود و نه مستند؛ خود کارگردان هم تا پایان فیلم در این سردرگمی به سر می‌برد و خودش هم متوجه نمی‌شود چه می‌خواسته بگوید. یک فیلم ضدسینما و بدون داستان و روایت و جذابیت. / ۰ از ۱۰
خشم و هیاهو: روایت پرفراز و نشیب و بدون قضاوت هومن سیدی به یک قتل جنجال برانگیز که البته به خصوص در سکانس دادگاه، مخاطب را یاد شهلا جاهد می‌اندازد. جذاب و پرکشش و فرا‌تر از انتظار بوده و هست! شروع و پایانی مناسبی هم دارد. / ۸ از ۱۰
زاپاس: یک فیلم تلویزیونی که فقط با شوخی‌های جنسی به دنبال سینمایی شدن می‌رود. انتظارم از کارگردان بیشتر بود اما خروجی فیلم، اثری ماندگار و جذاب و دلنشین از آب درنیامده است. فکر نمی‌کنم در گیشه هم موفق باشد. / ۳ از ۱۰
نیمه شب اتفاق افتاد: کارگردان همچنان قصد دارد یک طرفه و کاملاً زنانه به جامعه نگاه کند و در این امر موفق است! اما متاسفانه همین نگاه یک طرفه و کاملاً زنانه دامنه مخاطبان را به نصف تقلیل می‌دهد. می‌توانست منطقی‌تر و رئال‌تر باشد. / ۶ از ۱۰
هفت ماهگی: برخلاف نقدهای تند و غیرمنصفانه‌ای که بر فیلم نوشته شد، فیلمی خوش ساخت و جذاب از کارگردانی که فیلم به فیلم بهتر می‌شود. فارغ از بازی بسیار ضعیف پگاه آهنگرانی، همین که به مقوله‌ای مانند زلزله می‌پردازد، کافی است. / ۷ از ۱۰
به دنیا آمدن: کارگردانش دغدغه درستی دارد و این دغدغه درست را به درستی به تصویر می‌کشد! این بهترین تعریفی است که می‌توان از فیلم داشت و از حق نگذریم، بازی بازیگرانش در این موفقیت، بسیار تاثیرگذار است. / ۷ از ۱۰
امکان مینا: با توجه به اینکه ژانر معمایی، پلیسی و جاسوسی در سینمای ایران بسیار کمتر از سایر ژانر‌ها مورد توجه قرار گرفته، در ژانر خود و در مقام مقایسه با فیلم‌هایی مثل قلاده‌های طلا و روباه، خوش ساخت و جذاب است اما با ایده آل فاصله دارد. / ۶ از ۱۰
برادرم خسرو: یک فیلم اولیِ خوب که هم کارگردان می‌دانسته چه می‌خواهد و هم بازیگران، از جمله شهاب حسینی کاملاً متوجه نقش شده‌اند و به خوبی از پسِ سختی‌های نقش‌هایشان برآمده‌اند. به نظرم باید به هر قیمتی برای همه مردم نشان داه شود. / ۸ از ۱۰
متولد ۶۵: در نگاه اول شاید موضوع تکراری و لوسی به نظر برسد اما بازی خوب زوج جوان فیلم، تا دقیقه ۷۰ مخاطب را به خوبی همراه می‌کند. طنز موقعیت پانزده دقیقه پایانی عالی از آب درآمده و بسیار امیدوار کننده است. / ۷ از ۱۰
پل خواب: سالی که فیلم‌های اقتباسی به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‌رسید، کارگردان جوانی تلاش کرده تا اقتباس یا برداشتی آزاد از جنایات و مکافات بسازد. همین جسارت به اندازه کافی برای موفقیت کافی است؛ پلان سکانس میانی هم عالی از آب در آمده. / ۷ از ۱۰

پی نوشت: به خاطر نگاه خاص سیاسی بهروز شعیبی، علاقه‌ای به دیدن «سیانور» نداشتم. حیف شد که «من» را ندیدم. تصور نمی‌کنم «نفس» فیلم فوق العاده‌ای از آب درآمده باشد. دوست داشتم «کفش‌هایم کو؟» را ببینم. در اکران عمومی حتما «عادت نمی‌کنیم» را خواهم دید. از دغدغه کارگردان در «وارونگی» شنیدم و امیدوارم فرصت شود فیلم را ببینم. «نقطه کور» و «مالاریا» و «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» و «آب نبات چوبی» را در اکران عمومی می‌بینم و قطعا «دلبری» و ضدفیلم «رسوایی» را نخواهم دید. بدم نمی‌آید «گیتا» و «لاک قرمز» و «خانه‌ای در خیابان چهل و یکم» را ببینم. علاقه‌ای هم به دیدن «خماری» و «جشن تولد» ندارم.

برندگان سیمرغ‌های جشنواره فیلم فجر سی و چهارم از نگاه من

بهترین کارگردان بخش نگاه نو: «سعید روستایی» برای فیلم «ابد و یک روز»
بهترین فیلم بخش نگاه نو: «برادرم خسرو» / با تقدیر ویژه از «پل خواب»
بهترین جلوه‌های می‌دانی و بصری: «سید هادی اسلامی» برای فیلم «بادیگارد»
بهترین چهره‌پردازی: «عبداله اسکندری» برای فیلم «لانتوری»
بهترین طراح صحنه و لباس: «امیر حسین قدسی» و «نگار نعمتی» برای فیلم «اژد‌ها وارد می‌شود»
بهترین صداگذاری و صدابرداری: «بهمن اردلان» و «سید علیرضا علویان» برای فیلم «بادیگارد»
بهترین موسیقی متن: «کریستف رضایی» برای فیلم «اژد‌ها وارد می‌شود» / با تقدیر از «کارن همایونفر» برای فیلم «بادیگارد»
بهترین تدوین: «هایده صفی یاری» برای فیلم «لانتوری»
بهترین فیلمبرداری: «محمود کلاری» برای فیلم «بادیگارد»
بهترین بازیگر نقش مکمل زن: «ستاره اسکندری» برای فیلم «نیمه شب اتفاق افتاد»
بهترین بازیگر نقش مکمل مرد: «نوید محمدزاده» برای فیلم «ابد و یک روز» / با تقدیر از «بابک حمیدیان» برای فیلم «بادیگارد»
بهترین بازیگر نقش اول زن: «الهام کردا» برای فیلم «به دنیا آمدن» / با تقدیر از «طناز طباطبایی» برای فیلم «خشم و هیاهو»
بهترین بازیگر نقش اول مرد: «پرویز پرستویی» برای فیلم «بادیگارد»
بهترین فیلمنامه: «سعید روستایی» برای فیلم «ابد و یک روز»
بهترین کارگردان: مشترک به «ابراهیم حاتمی کیا» برای فیلم «بادیگارد» و «سعید روستایی» برای فیلم «ابد و یک روز»
بهترین فیلم: «ابد و یک روز» / با تقدیر از «بارکد»

چند نکته و حاشیه از جشنواره فیلم فجر امسال:
– بهترین بخش فیلم «ابد و یک روز»، سکانس ماندگار فرستادن دوباره نوید محمدزاده به کمپ ترک اعتیاد بود. / سکانس عطسه مادرِ خانواده هم بهترین ایده خرده داستان بود / مونولوگ پیمان معادی در ماشین هم بی‌نظیر بود.
– اتفاق ویژه فیلم «بادیگارد» تقابل و موازی کاری نهادهای امنیتی در جمهوری اسلامی بود که برای اولین بار در سینمای ایران به تصویر کشیده شده بود / حضور پررنگ مقامات ارشد در فیلم، اتفاق تازه‌ای برای سینمای خنثی فعلی بود.
– شوخی امسال هیئت انتخاب و هیئت داوران توجه عجیب و غریب به «ایستاده در غبار» بود که هنوز متوجه نشدم کلاً چرا باید چنین فیلم بی‌خاصیتی ساخته شود و علاوه بر ساخت، اینقدر مورد توجه قرار بگیرد؟
– «گه»، «صدای اذان»، «سیگار»، «سریال‌های شبکه جم» و «شوخی جنسی» نقطه مشترک اکثریت فیلم‌های امسال بودند.
– توجه ویژه سینماگران به سوژه‌های جنایی و قتل‌های خانوادگی، اتفاق جدیدی بود که می‌تواند در سال‌های آینده سینمای ایران را از سوژه‌ها خیانت و روابط بی‌سر و ته ضربدری بین آدم‌ها نجات دهد.
– هنوز نفهمیدم چرا فیلم‌هایی مثل «امکان مینا» با آن سکانس بی‌مزه پایانی و «بادیگارد» با آن تیراندازی بی‌مزه پایانی باید به سبک فیلم‌های هندی با جان دادن قهرمان فیلم به پایان برسند؟ چه لزومی دارد قهرمان فیلم در پایان از بین برود؟
– اینکه نه صف طویلی برای دیدن «رسوایی۲» تشکیل شد و نه هیئت داوران وقعی به فیلم نهادند، خودش قدم رو به جلوبی است.

چند دیالوگ/سکانس/کاراک‌تر ماندگار از فیلم‌های منتخب جشنواره فیلم فجر :

نقش کوتاه آقای طلبکار و تکه کلام «بابا چطوره؟» در ده دقیقه پایانی «متولد ۶۵»
غربت و بعض سنگین سمیه در ماشین در سکانس ماندگار ماقبل پایانی «ابد و یک روز»
خواندن ترانه‌ای از سامی بیگی توسط حامد بهداد در «نیمه شب اتفاق افتاد»
کاراک‌تر رضا بهبودی در تنها سکانس حضوری در «هفت ماهگی»
پلان سکانس قتل و بازی بسیار خوب ساعد سهیلی در «پل خواب»
شوخس امیرجعفری و ریما رامین فر با دوره نامزدی در «زاپاس»
پسر جوانی که ابتدای فیلم در سفارت تست صدا می‌دهد! در «خشم و هیاهو»
هلی شات‌های بی‌نقص و جذاب منطقه آزاد اروند در «دختر»
تکذیبییه‌های آقای پلیس و دو جمله پایانی* آقای مغازه دار در «لانتوری» / *: من دلواپسم / گوجه رو چهار ساله به یه قیمت می‌فروشم!

مهدی صالح پور

مهدی صالح‌پور هستم. حدود پانزده سال وبلاگ نوشتم، دوازده سال خبرنگاری کردم، ده سال در تلویزیون نوشتم، در حال نگارش نخستین کتابم هستم. تجربه کارگردانی و تهیه‌کنندگی در تلویزیون دارم. این روزها مدیر مجموعه تولید محتوای شنیداری قناری هستم و در حوزه کتاب و کتاب صوتی فعالیت می‌کنم. خوشحالم که اینجا، میم‌صاد آنلاین، خانه امن مجازی من را دنبال می‌کنید...

نوشته های مشابه

۳ دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

دکمه بازگشت به بالا