نقد فیلم مرگ ماهی؛ ضعیف با بازی های خوب

502

آخرین ساخته سید روح الله حجازی که پایان بخش سه گانه «زندگی خصوصی آقا و خانم میم» که در جشنواره سال ۹۰ به نمایش درآمد و مورد تحسین قرار گرفت و «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو» که با بازی های درخشان ترانه علیدوستی و پیمان قاسم خانی، یکی از فیلم های پرفروش سال گذشته بود، همچون تفاوت محسوسش در انتخاب نام، کمترین ارتباطی با دغدغه های قبلی آقای کارگردان ندارد.

مرگِ ماهی (که به قول مسعود فراستی می توانست با توجه به نقش پررنگ میو در فیلم مرگِ گربه هم نامگذاری شود) فیلمی ضعیف با بازی های خوب است. فیلمِ پرستاره روح الله حجازی، مانند تعدادی از فیلم های این دوره، به اصطلاح «آغاز باز» است. یعنی فیلم بعد از اتفاقِ اصلی شروع می شود و طوری برنامه ریزی می شود که برای مخاطب علت و چرایی مرگِ مادر مهم نباشد. از طرفی وجود کاراکتری به نام لیلا با بازی پانته‌آ بهرام، اصلا درست تعریف نشده است. چرا که شک و تردیدهای بنیادینی که فرزندان خانواده نسبت به پرستار مادرشان دارند، با توجه به زندگی سی و چند ساله لیلا با مادر، جور در نمی آید.

آخرین ساخته روح الله حجازی، مرگِ مادر و جمع شدن فرزندانی با عقاید متناقض را از مادر وام گرفته است و جنس ارتباط زوج ها در سفر و از طرفی حضور پررنگ چند بچه را از درباره الی! با این تفاوت که فرزندانِ فیلمِ مادر کجا و فرزندانِ فیلمِ مرگ ماهی کجا؟ و دلهره و تعلیق های موجود در درباره الی کجا و دلهره های مرگ ماهی کجا؟ فیلم هیچ دلهره ای ندارد. اصلا گره ای ندارد که بخواهد باز شود.

اما بر خلاف فیلمنامه ضعیف، مرگ ماهی پر است از قدرتنمایی کلاری و تصویرهای کارت پستالی که فیلم را چشم نواز کرده است. در کنار تصاویر، بازی ها هم بسیار روان و باور پذیر از آب درآمده اند. پنج فرزندِ یک خانواده که هر کدام دغدغه هایی دارند… پسر بزرگ که می ترسد سواستفاده هایش از شناسانه و سندِ خانه ی مادر فاش شود. پسر کوچکتر که زنش را طلاق داده و زنِ مطلقه اش تا آخرین روزِ فوتِ مادر با او در ارتباط بوده. پسر کوچکتر که در خارج از کشور درس می خواند. دختر بزرگتر که با بازی نیکی کریمی، بسیار باور پذیر و خوب از آب درآمده است… و دختر کوچکتر که در آن طناز طباطبایی بر خلاف نقش های برونگرایانه، نقشی درون گرایانه بازی می کند.

با توجه به فیلم های قبلیِ حجازی، انتظار از مرگ ماهی بسیار بیشتر بود اما همانطور که خودش هم در ابتدای پخش فیلم در سالن رسانه ها گفت؛ از این فیلم نباید هیچ انتظاری داشت و مرگ ماهی یک فیلم معمولی است. البته یک فیلم معمولی با قاب های دیدنی و چشم نواز!

با تمام این تفاسیر، من به فیلم سوم سه گانه حجازی، نمره ۵ از ۱۰ ، یا ۲.۵ ستاره می دهم. فیلمی که نه می توان از نقاط ضعفش گذشت و نه آن قدر ضعیف است که در دسته فیلم های بدِ جشنواره قرار بگیرد.

نقطه اوج:           فیلم واقعا نقطه اوج و فرود ندارد. همه چیز یکنواخت و آرام پیش می رود.

نقطه ناامیدکننده:            رفتنِ لیلا (پانته آ بهرام) و ابهاماتی که در رابطه با او وجود دارد، بی منطق رها می شود و به شکل اعجاب آوری، همه فرزندان هم به راحتی از کنار این مسئله عبور می کنند. این ساده انگاری نسبت به شخصیت لیلا از روح الله حجازی که به جزییات کوچکتری در فیلمش توجه کرده، عجیب است.

نکته قابل توجه:   حجازی در ادامه بیان اختلاف نسل ها، بعد از ترلان پروانه و حمید فرخ نژادِ فیلم زندگی مشترک آقای محمودی و بانو، این بار هم با زوج بابک کریمی و مروارید کاشیان، این اختلافات را پخته تر نشان می دهد. ضمن اینکه همین اتفاق، در جنس برخورد زوج های جوان (پیمان قاسم خانی و ترانه علیدوستی در زندگی مشترک / طناز طباطبایی و حسام محمودی) هم تکرار شده است.

تبلیغات

دیدگاه‌تان را بنویسید

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید